Het is vandaag 22 februari 2011. ‘Niet’, denken jullie nu, ‘het is vandaag *correcte datum in vullen* 2011/2012’. Waarop ik dan zeg: ‘dat klopt, maar wanneer ik dit bericht schrijf is het 22 februari 2011.’ Uiteraard zullen jullie dan geïrriteerd denken: ‘waarom post ze haar stomme bericht niet op dezelfde dag wanneer ze het schrijft?’ En daarbij, mijn lieftallige lezers, zijn we aangekomen bij het onderwerp van dit verhaal: internetstoringen.

Persoonlijk heb ik niet zoveel problemen om zonder internet te leven, afgezien van het feit dat a) ik nu niets te doen heb, b) mijn sociale leven drastisch achteruit gaat en c) dat ik lichte ontwenningsverschijnselen aan het krijgen ben (zoals elke computer omhelsen die wél internet heeft). Het klinkt misschien wat overdreven en dat zou het ook zijn als ik geen internet had voor 2 uur. Maar nee, de zaak is veel ernstiger. We hebben geen internet meer sinds een week. Ja, nu schrikken jullie hè? En terecht.

Vandaag heb ik dan ook stappen ondernomen: ik heb het betreffende internetbedrijf (ik noem geen namen maar het begint met een *kuch* u *kuch*) opgebeld. Gewaagd? Jazeker, gezien ik tien cent voor elke minuut moest betalen. Uiteraard, hoe kon het ook anders, waren alle medewerkers in gesprek. Gelukkig waren ze wel op het originele idee gekomen om wat krakerige jaren 50 muziek (of jaren 60? Ik kan het niet opzoeken, helaas) te draaien om me voor de komende zeven minuten te vermaken. Toen ik me eindelijk over de gedachte ‘dat was dan tien cent. En dat was nog een keer tien cent’, heen had kunnen zetten en net a-ritmisch aan het meewiegen was op de muziek kreeg ik iemand aan de lijn. Geduldige begon ik mijn probleem uit te leggen, met behulp van verschillende codes, enge woorden als ‘DNS’ en ‘IP’ en het tellen van lichtjes op de modus. Het mocht niet baten.

‘Ja’, zei het meisje aan de telefoon die verdacht dom en jong klonk, ‘u heeft een storing.’ ‘Goh’, zei ik, ‘heb ik daarom geen internet?’. ‘Inderdaad’, antwoordde het meisje trots, schijnbaar blij dat dat probleem in iedergeval verholpen was. ‘Maar’, zei ik, ‘wat moet ik eraan doen?’ Waarop het meest geniale antwoord kwam: ‘Afwachten. Ik zal u morgen bellen okè?'

Morgen zal ik dus als een soort wanhopig meisje naast mijn mobiel zitten in de hoop dat mijn afspraakje van gisteren zal bellen. Ik gok van niet, maar hé, een vrouw mag haar dromen hebben.

Uiteraard ben ik vrijdag gaan demonsteren*. Als echte student behoor je dat te doen, dus deed ik dat ook.

Dagen heb ik me erop voorbereid; zowel fysiek als psychisch. Maar niemand had me kunnen behoeden voor de dag zelf.
Ten eerste zijn er blijkbaar óntzettend veel echte studenten in Wageningen, die allemaal op het idee waren gekomen om dezelfde trein te nemen als ik. En hoewel ik er geen problemen mee heb om dichtbij (aantrekkelijke) mensen (lees: mannen) te staan, waren die schijnbaar naar een andere coupé gevlucht. Nee, ik stond natuurlijk weer in de coupé met slungelige, harige net-niet-mannen.
Ten tweede was ook niemand op het intelligente idee gekomen om naar de wc te gaan vóór ze in de trein stapten. Wat dus inhield dat er een rij van ruim 100 (ik overdrijf niet) man voor de wc in het station van Den Haag stond. Vanzelfsprekend was ik zelf ook niet slim genoeg om tijdens de treinreis te gaan, dus ik nam deel uit van deze rij terwijl ik flarden van gesprekken opving. De meest voorkomende waren: ‘pfoe, wat veel mensen hè?’, ‘ik heb zin in een kaasbroodje..’,  ‘kunnen ze niet een beetje opschieten?’ en ‘mijn spandoek is lekker groter dan de jouwe!’
Ten derde bleek het Malieveld daadwerkelijk ook een veld te zijn. Goh. Ik dacht oprecht dat we op een degelijk, goed betegeld plein gingen staan. Een plein waar ik mijn mooie hakken mooi kon houden. Nee. Malieveld is een gigantisch grasveld dat voor de gelegenheid even tot een complete modderpoel was omgetoverd. Ik wilde bijna omkeren. Maar je bent een echte student of je bent het niet, dus ik zette door.

Begrijp me niet verkeerd; ik had dit voor geen goud willen missen. Dit is zo’n belevenis die je verandert voor het leven (zoals alle verbitterde mensen altijd opmerken). En geloof me, het heeft me veranderd. Of dat nou te maken heeft met een super gezellige dag of met modderoverspoelde schoenen; het heeft een beter mens van me gemaakt.


*Voor de mensen die onder een steen hebben geleefd: de demonstratie was tegen de plannen van het kabinet om 'langstudeerders' (en universiteiten) een boete van 3000 euro per jaar te laten betalen.

Ik heb ooit al een bericht geschreven over het verschil tussen mannen en vrouwen (waarin uiteraard naar voren kwam dat vrouwen sowieso veel beter zijn, accepteer het nou maar). Toch is sinds kort mijn respect voor mannen enigzins gegroeid. Ik kwam namelijk tot de schokkende ontdekking dat mannen geen make-up mogen/kunnen/willen dragen.

Natuurlijk was ik diep van binnen wel op de hoogte van deze informatie, ik heb er gewoon nooit echt over nagedacht. Afgelopen week drong het echter opeens tot me door. Ik werd wakker op een gewone woensdagmorgen en waagde het om een blik in de spiegel te werpen. Uiteraard schrok ik me helemaal te pletter (ik was ook meteen helemaal wakker), want ik zag er écht niet uit. Ik geef bij deze de schuld aan weinig slaap, bier en chocolade. Maar het maakte me daarna niet meer uit. Want na twintig minuten waarin ik in de weer ben geweest met wattenschijfjes, lotions, crèmes, foundation, lippenbalsem, mascara, oogpotlood en een wimperkruller, leek ik weer helemaal op mijn (beeldschone *kuch*) zelf.

En toen besefte ik het me: wat nou als je een jongen bent? Dan word je wakker, kijk je in de spiegel, schrik je je kapot en kan je er daadwerkelijk helemaal níets aan doen. Oef, dat is pijnlijk. Ja mede-vrouwen, denk hier maar eens goed over na. Want het enige wat je als man kunt doen is een paar liter gel in je haar gieten, maar ook daar word niemand vrolijk van. Het is het hele ‘what you see is what you get’-gebeuren dat vrouwen zo ontzettend kunnen misleiden. En stiekem vind ik het toch wat oneerlijk. Maar helaas mannen, in deze (moderne) wereld zijn jullie met make-up nog niet geaccepteerd.

Die avond had ik een date en ik heb hem toen eens goed bekeken. Hij had geen make-up nodig om mooi te zijn. Ik lachte nog maar eens naar hem en hij lachte terug. Gelukkig werd hij vannochtend niet naast me wakker.

Ja mensen, hier zit ik dan. In de woonkamer van mijn nieuwe (tijdelijke) huis/kamer. Het was niet gemakkelijk om hier te komen kan ik jullie vertellen. Eerst moest ik vanuit mijn kamer de trap af (nadat ik heel handig de vuile sokken van iemand had ontweken), maar die trap bleek compleet behangen te zijn met droogrekken vol met kleding. Met moeite heb ik me toen door alle pyjama’s en onderbroeken geworsteld, waarbij een uitermate kwaadaardig nachthemd bijna mijn laptop wist te ontvoeren. Eenmaal beneden probeerde een wit snoer me nog onderuit te halen en viel er bijna een halve fles wijn over me heen. Maar uiteindelijk; hier zit ik dan. Allemaal voor jullie zodat ik jullie weer kan verblijden met interessante berichten uit mijn leven.

Helaas was mijn leven vandaag tot nu toe niet echt indrukwekkend. Ja, ik heb me de sneeuw ingewaagd (wie niet) en ja, ik heb de trein genomen tegen ieders advies in. Maar afgezien van bevroren voeten, vastgevroren fietssloten en vrijwel geen vertraging (ha, dat zal ze leren met hun advies!) is er nog niets bijzonders gebeurd.

*Update: ik word compléét gestoord van mijn buurman/vrouw. Blijkbaar wilde hij/zij het geweldige feit vieren dat ik hier ben komen wonen. Maar ik zou genoegen hebben genomen met taart, niet met twee uur achter elkaar timmer- en boorgeluiden horen, dat is me iets tè enthousiast.
Bij deze is dit een subtiele hint naar mijn buren, mochten deze even de moeite nemen om een pauze in te lassen: alleen een taart langsbrengen is voldoende.